Mam

Gepubliceerd:
Column - Ik loop op deze plek nooit zo te koop met mijn persoonlijke leven, maar voor mijn moeder maak ik nu een uitzondering. Want die is letterlijk voor de hemelpoort weggehaald.
vorige
  • © AC.nl
    © AC.nl
volgende

Het zou een standaardprocedure worden. Mijn moeder werd gedotterd. Gezien onze familiegeschiedenis van hart- en vaatziekten – aan beide kanten van mijn ouders – behoren we tot het genetische ‘Leger der Kanslozen’, maar gelukkig kunnen ze tegenwoordig veel om ons toch nog een acceptabele leeftijd te laten behalen.

Dotteren dus. Mijn vrouw bracht mijn moeder vorige week naar het UMCG. En ze was zenuwachtig. Mijn echtgenote stelde haar gerust. Niet zo druk maken, mam, vanmiddag ben je weer thuis.

Dan later die dag. Telefoon. Ik neem op. Het UMCG, een bedrukte stem. Het is fout gegaan. Tijdens het dotteren is de kransslagader gescheurd. Een hevige bloeding, hartstilstand, reanimatie. Een stent werd geplaatst om dat te repareren, maar de lage bloeddruk gaf aan dat de bloeding niet was gestelpt.

Dus hebben ze haar tenslotte ‘open gemaakt’ om de bloeding te kunnen stoppen. Ze had het overleefd, maar lag in kritieke toestand op de intensive care.

Ik moest even flink slikken. Mijn moeder – 30 december wordt ze 78 jaar -, dat fragiele mensje. Ze heeft in haar leven al heel wat moeten verwerken en dan ook dit nog.

Maar zo fragiel als ze is, het is ook een taaie. De eerste dagen, toen ze in slaap werd gehouden en aan al die slangen en meters lag, waren spannend. Hoe hield het hart het? En zou de hartstilstand effect hebben op haar hersenfunctie?

Gelukkig lijkt het – even afkloppen – allemaal goed te komen. Ze is weer bij, is soms nog wat verward maar wordt steeds helderder. En hoewel ze een indrukwekkende ‘ritssluiting’ rijker is en een fors revalidatietraject voor de boeg heeft: mams is er nog. Verder verwerken wij Wllemsens dit soort zaken met een gezonde portie – voor een buitenstaander soms wat onnavolgbare en tikje macabere – humor.

En net nu ik dit stukje zit te tikken krijg ik telefoon van het UMCG. Ze is alweer dermate opgeknapt dat ze deze middag (woensdag) vervoerd mag worden naar cardiologie in het Wilhelminaziekenhuis.

Yes! Fijn om haar weer dichtbij te hebben en het scheelt voor ons elke dag een eind tuffen.

Op dit soort momenten besef je wel: of je nu 5, 15 of 52 bent, je moeder blijft altijd je moeder.

Altijd.

Robbert Willemsen