​Oh jee, vakantie…

Gepubliceerd:
Column - ‘Zo, jij gaat nu maar eens normale uren draaien’. Het was een van de eerste dingen, die de hoofdredacteur tegen me zei toen ik een kleine twee jaar geleden de Asser Courant onder had gebracht bij Boom Uitgeverij in Meppel. Normale uren? Wat zijn in de journalistiek normale uren?
vorige
  • © AC.nl
    © AC.nl
volgende

Bij mij staat de antenne altijd uit. Dag en nacht. We leven ook in een digitaal tijdperk waarin het nieuws zich continue aandient. De wereld staat niet meer stil en als je iemand bent die altijd alles wil weten én graag als eerste wil verspreiden via de krant…

Gelukkig heb ik weinig slaap nodig en vind het – nadat de grote nieuwsflow van de dag wat afzwakt – heerlijk om in de stilte van de avond en nacht in relatieve rust door te werken en over zaken na te denken

Bovendien, als ik de computer – vaak ver na middernacht – uit  wil doen en zie dat er ergens in het gebied van de Asser Courant iets aan de hand is (ongeluk, brand), dan zit ik weer rechtop. En ga niet eerder plat voordat ik weet hoe het afloopt en het bericht online staat.

Zeven dagen in de week.

Dan moet je toch een beetje gek zijn?, hoor ik wel eens. Ja, gek van dit vak. Die drive heb ik altijd gehad en daar verandert geen enkele hoofdredacteur iets aan, hoe goed bedoeld ook.

En let wel, die lange dagen zijn beslist geen opgave. Ik vind dit nog steeds het mooiste vak van de wereld. Je met van alles en nog wat bemoeien, op primeurs jagen en boeiende verhalen maken over mensen. En hoewel ik in het jaar heel veel van die verhalen maak, voor degene die tegenover mij zit is het vaak de enige keer dat hij of zij in de krant komt. En verdienen deze mensen het beste verhaal dat ik er van maken kan.

Dat maakt het werk ook elke dag weer uitdagend.

Maar hoezeer ik de journalistiek beschouw als een snoepwinkel waar je aan het eind van de maand ook nog eens voor betaald wordt, ook ik wordt geacht mijn rust ergens een keer te pakken. Dus vakantie. Drie hele weken.

Oh jee.

De workaholics onder ons zullen het herkennen: ineens cold turkey gaan, van rennen en vliegen  terugschakelen naar de relax-versnelling… Dat valt niet mee. Dit weekeinde heb ik nog een beetje afgebouwd, maar dat is ook het enige wat mevrouw Willemsen nog toestaat. Het is weer een druk, hectisch jaar geweest en hoewel zij al ruim 25 jaar samenleeft met een journalist in hart en nieren en mij ook alle ruimte geeft – dank daarvoor overigens, want dit werk drukt een behoorlijke stempel op je sociale- en gezinsleven -, nu is het even genoeg geweest.

Waar ik in voorgaande jaren nog wel eens ‘illegaal kluste’ in de vakantie omdat de ‘nieuwskriebel’ me richting laptop dreef, is me dat nu ten strengste verboden door mijn wederhelft. ‘Anders gooi ik die laptop in een emmer water. Ze kunnen wel een poosje zonder je!’

Ze heeft natuurlijk gelijk. Dus daar gaan we dan. Vakantie.

Tot over drie weken!

Tekst: Robbert Willemsen