Navelstreng

Gepubliceerd:
Column - 6 juni 2014 zal voor mij voor altijd een memorabele datum blijven. Ik lanceerde de Asser Courant ‘nieuwe stijl’, de oude stadstitel in een digitale jas. Waar het heen zou gaan? Ik had toen nog geen idee. Gewoon beginnen en kijken waar het op uit zou komen.
vorige
  • © AC.nl
    © AC.nl
volgende

Nu, vier jaar en heel veel geïnvesteerde tijd en energie later, is de Asser Courant weer een gevestigde naam in Assen. Zowel digitaal als op papier. Het is dan misschien niet helemaal gelopen zoals ik dat aanvankelijk voor ogen had – een eigen bedrijf -, maar het voelt goed om te zien dat mijn geesteskind en de visie die ik had - hoe zet ik een ‘lekkere stadskrant’ in de markt - tot wasdom zijn gekomen.

Toegegeven, het was een gok. Na mijn ontslag bij Dagblad van het Noorden wilde ik dit mooie vak hoe dan ook niet vaarwel zeggen. Maar in de journalistiek liggen de banen niet meer voor hert oprapen, zeker niet als je de vijftig aantikt. Dus bundelde ik alle kennis en ervaring die ik in alle geledingen van het krantenbedrijf had opgedaan en perste dat in de Asser Courant.

Ik hoorde het wel zoemen achter me. ‘Gaat nooit lukken’, ‘dit duurt niet lang’. Maar dat maakte me alleen maar sterker. Ik ben vooral op m’n best als ik tegen de stroom in zwem en het ongelijk van sceptici kan aantonen.

Zo dwars ben ik wel, een goede eigenschap van elke journalist.

Idealen zijn echter mooi, er moest wél geld op de plank komen. En een krant met (veel) lezers neerzetten was één, het verdienmodel met digitaal nieuws hing nog ergens in het duister. Toen Boom Uitgeverij in Meppel de Asser Courant onder haar vleugels nam en mij in elk geval voorzag van een inkomen en alle vrijheid om de Asser Courant naar eigen inzicht te blijven runnen, was dat gezien de omstandigheden de best mogelijke uitkomst.

Want ook ik heb een gezin en een hypotheek.

Dat NDC Mediagroep, mijn oude werkgever, de tent vorig jaar overnam… Tja. Daar borrelden toch wat gemengde gevoelens naar boven. Ik zal niet verder in detail treden, maar erg elegant is destijds niet omgesprongen met ontslagen werknemers die zich twintig-plus jaren hadden ingezet voor dat bedrijf.

Maar ik moet zeggen, het valt mee. Komt ook omdat ze mij m’n gang laten gaan. In elk geval heb ik mijn motivatie behouden om te werken aan een zo goed mogelijke Asser Courant voor de lezers.

Want hoewel de krant dan niet meer van mij is, die navelstreng zal wel altijd blijven. Op naar het lustrum in 2019!

Robbert Willemsen