Against Cancer op TT-circuit. ‘Als kind van 7 denk je niet aan levens- bedreigende zaken. Zó onwerkelijk’

Gepubliceerd:
reportage - De 11-jarige Toon van Hooft heeft het prima naar zijn zin op het TT-circuit in Assen. Beetje dollen met broer Rudi en genieten van de snelle auto’s, de helikopter, grote trucks en alles wat onder meer politie en landmacht te bieden hebben. Hoe anders was dat drie jaar geleden.

Toon is namelijk niet voor niks met zijn moeder Gerrie en Rudi in Assen. Deze woensdag staat weer in het teken van Against Cancer, het jaarlijkse uitje op het TT-circuit voor kinderen die kanker hebben (gehad) en hun familie. Iedereen heeft zijn of haar aangrijpende verhaal. Zo ook Toon uit Velddriel, in een stukje Gelderland dat tegen Brabant schuurt.

2012. Toon is dan 7 en beslist geen pieper, zo vertelt moeder Gerrie. “Hij heeft een hoge pijngrens. Zelfs een gebroken arm die bij hem eens gezet moest worden onderging Toon zonder een kik te geven.” Maar deze dag in 2012 was het anders. Toon had pijn. Erg veel pijn over zijn hele lichaam. Gerrie: “Ik dacht eerst aan hevige groeipijn, wat kinderen van die leeftijd wel hebben. Ik deed hem in een warm bad, misschien zou dat helpen. Maar Toon gaf over in bad, zó erg was het. Ik wist het eigenlijk direct. Dit was serieus.”

Agressieve tumor

Ze gaan naar de huisarts, maar het duurt vijf bezoeken eer die besluit een bloedmonster van Toon naar het ziekenhuis te sturen. De volgende ochtend staat de huisarts al om zeven uur voor de deur van de familie Van Hooft. Uit de test is gebleken dat Toon een burkitt-lymfoom heeft, een zeer agressieve tumor met een snel, progressief ziektebeloop. Gerrie: “Een soort lymfklierkanker en de uitzaaiingen zaten al in zijn bovenste nekwervels.”

Een enorme schok gaat door het gezin. Gerrie: “Toon wist wat hij had, maar was zo overdonderd dat hij het amper besefte. Net als wij allemaal. Tja, als kind van 7 denk je ook niet aan levensbedreigende zaken. Het was zó onwerkelijk allemaal.”

Maar Toon moet wel meteen de ‘molen’ in, want de tumor is zó agressief dat letterlijk elke dag telt. Heel veel chemokuren en zware medicijnen volgen. Ook daar, zegt Gerrie, lijdt  Toon erg onder. “De artsen zeiden dat zo’n agressieve tumor op eenzelfde agressieve manier moest worden bestreden. Van binnen ging alles kapot. Eten en drinken was moeilijk voor Toon door al die behandelingen, praten ging amper. En overgeven, veel overgeven. Hij kon geen voedsel binnenhouden.”

Maar de behandelingen slaan aan, en Toon wint de strijd. Hij is nu ‘schoon’, maar zijn moeder weet dat dit altijd als een schaduw boven hem blijft hangen. Ook bij haar. “Elk pijntje bij Toon wordt onder een vergrootglas gelegd. Heeft hij spierpijn, slaat mij al de schrik al om het hart. Ja, het brengt een hoop stress met zich mee.”

Niks uit te leggen

Daarom ook is de Circuitdag van Against Cancer, om de hoofden even vrij te maken van zorgen. Gerrie: “Daar hebben we de reis van twee uur heen en twee uur terug graag voor over. Het is goed voor de kinderen die ziek zijn of zijn geweest om hier met elkaar te zijn. Zodat ze zien dat ze niet alleen staan met die vreselijke ziekte. We zijn ook bij de VVOK, de Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker. De kinderen en ouders die daar bijeen komen hoeven elkaar niks uit te leggen over hoe ze zich voelen, over hoe boos ze soms zijn dat dit juist hén is overkomen. Elkaar zien en spreken, dat helpt echt.”

Ze kijkt nog een keer lachend naar Toon en Rudi. “Ik ben zo blij en dankbaar dat Toon hier nog zo goed vanaf is gekomen. En weet je wat hij nu later wil worden? Oncoloog! Mamma, zei hij, ik wil straks kinderen beter maken die dit ook hebben.” Lachend: “Ja, dat wordt dus medicijnen studeren. Toon zit nu in groep 8, met een vwo-advies op zak. Hij is dus op de goede weg.”